وَإِذَا قِيلَ لَهُمۡ تَعَالَوۡاْ إِلَـىٰ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ وَإِلَـى ٱلرَّسُولِ قَالُواْ حَسۡبُنَا مَا وَجَدۡنَا عَلَيۡهِ ءَابَآءَنَآۚ أَوَلَوۡ كَـانَ ءَابَآؤُهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ شَيۡـٔٗا وَلَا يَهۡتَدُونَ ١٠٤

Onlara (helal olan bazı hayvanları haram kıldığını söyleyerek Allah’a iftira atıp kendilerine haram kılanlara), “Allah’ın (Kur’ân’da) indirdiği hükümlere ve rasulüne (onun sünnetine) gelin!” denildiği zaman “Atalarımızı üzerinde bulduğumuz âdet ve inançlar bize yeter.” derler. Ya ataları hiçbir şey bilmeyen ve doğru yolu bulmaktan uzak kimseler idiyse (onların sapık inançları nasıl yeterli olabilir ki)?! (Elbette onlara uyan, onlardan daha cahil ve daha sapıktır.)