وَمِنۡهُم مَّن يَسۡتَمِعُ إِلَيۡكَۖ وَجَعَلۡنَا عَلَـىٰ قُلُوبِهِمۡ أَكِنَّةً أَن يَفۡقَهُوهُ وَفِـيٓ ءَاذَانِهِمۡ وَقۡرٗاۚ وَإِن يَرَوۡاْ كُـلَّ ءَايَةٖ لَّا يُؤۡمِنُواْ بِهَاۖ حَتَّـىٰٓ إِذَا جَآءُوكَ يُـجَـٰدِلُونَكَ يَقُولُ ٱلَّذِينَ كَـفَرُوٓاْ إِنۡ هَـٰذَآ إِلَّآ أَسَـٰطِيـرُ ٱلۡأَوَّلِيـنَ ٢٥

Ey rasulüm! Müşriklerden öyleleri de vardır ki seni Kur’ân okurken dinler fakat onu anlamazlar. Çünkü (hakka karşı inat ve kibirleri sebebiyle) kalplerine hakkı anlamalarını engelleyen örtü kıldık ve kulaklarına faydalı şeyleri işitmeyi engelleyen sağırlık verdik. Artık (hakkı açıklayıp ispat eden) ne kadar çok ayet görseler ve duysalar yine de onlara iman etmezler. Hatta o inkârcılar (dinledikleri Kur’ân hakkında) seninle tartışmaya geldiklerinde, “Muhakkak ki bu, eskilerin masallarıdır.” derler.