قُلۡ أَنَدۡعُواْ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَنفَعُنَا وَلَا يَضُـرُّنَا وَنُرَدُّ عَلَـىٰٓ أَعۡقَابِنَا بَعۡدَ إِذۡ هَدَىٰـنَا ٱللَّهُ كَٱلَّـذِي ٱسۡتَهۡوَتۡهُ ٱلشَّيَـٰطِيـنُ فِـي ٱلۡأَرۡضِ حَيۡـرَانَ لَهُۥٓ أَصۡحَـٰبٞ يَدۡعُونَهُۥٓ إِلَـى ٱلۡهُدَى ٱئۡـتِنَاۗ قُلۡ إِنَّ هُدَى ٱللَّهِ هُوَ ٱلۡهُدَىٰۖ وَأُمِرۡنَا لِنُسۡلِمَ لِرَبِّ ٱلۡعَـٰلَمِيـنَ ٧١

Ey rasulüm! (Hakka karşı kibirli ve inatçı olan) Müşriklere de ki: “Allah bizi hidayete (İslam’a) muvaffak kıldıktan sonra (küfre ve şirke) geri dönerek bize hiçbir fayda ve zarar veremeyen, Allah’tan başka varlıklara mı ibadet edeceğiz?! Ve böylece, tıpkı şeytanların saptırıp yeryüzünde şaşkın bir duruma düşürdüğü (ne tarafta karar kılacağını bilemeyen) ve (Müslüman) arkadaşları kendisini, “Bize dön!” diye hidayete çağırdığı hâlde (onlara) icabet etmekte kararsız kimseler gibi mi olacağız?!” (Ey rasulüm! Sizi kendi dinlerine çağıran o müşriklere haykırıp) Şöyle de: “Bilin ki (siz doğru yol üzerinde değilsiniz) doğru yol, Allah’ın yoludur ve biz (hayatın her alanında hem zahiren hem de bâtınen yalnız) âlemlerin Rabbine (O’nun şeriatine) boyun eğmekle emrolunduk.”