وَإِذۡ أَخَذَ رَبُّكَ مِنۢ بَنِـيٓ ءَادَمَ مِن ظُهُورِهِمۡ ذُرِّيَّتَهُمۡ وَأَشۡهَدَهُمۡ عَلَـىٰٓ أَنفُسِهِمۡ أَلَـسۡتُ بِرَبِّـكُـمۡۖ قَالُواْ بَلَـىٰ شَهِدۡنَآۚ أَن تَقُولُواْ يَوۡمَ ٱلۡقِيَـٰمَةِ إِنَّا كُنَّا عَنۡ هَـٰذَا غَـٰفِلِيـنَ ١٧٢

Ve ey rasulüm! Rabbin, Âdem’in oğullarının sulblerinden zürriyetlerini çıkarıp onları kendi nefislerine şahid tutarak, “Ben sizin Rabbiniz (yaratıcınız ve tek ilahınız) değil miyim?” demişti. Onlar da “Evet! Sen bizim Rabbimizsin (bizi yaratan ve kendisine ibadet edeceğimiz tek ilah sensin).” demişlerdi. Ey insanlar! Kıyamet gününde, “Muhakkak ki bizim bundan haberimiz yoktu.” dememeniz için sizden böyle kesin söz almıştık.